Dışa Vur
Normal çocuklar,anormal büyüdüler.
Sevmiştik galiba.İlk önce sarıldığımız sokakların lambalarını daha sonra avunduğumuz şehrin meydanlarını.En son da birbirimizi.Öyle hatırlıyorum.Hatırlamak istiyorum.Büyümüştük galiba.Kumdan kalelere inşa etmiştik çocukluğumuzu.Beraber büyümüştük ama enkazın altında boğulmuştuk.Bi boka yaramamıştı kalenin kumdan olması.Üşümüştük galiba.Temmuzun ortasında esen bir poyrazın ortasında.Rüzgarın nerden estiğinin anlamı yoktu esasında.Nerden eserse essin ciğerlerime doluyordu gece yarısında.Sarılmıştık galiba.Göz göze bakmaya utanırken yaralarımıza.Bakışlarımızın bir anlamı da yoktu aslında.Sırt sırta verip ağladığımız akşamlarda.Çizgi film izlemiştik bir gece.Orda hissettik.Söylediğimiz yalanlardan,tutamadığımız sözlerden sonra,burnunuz değil,boyumuz uzadı sadece.Eskiden farklı dünyaların insanıydık.Şimdi farklı insanların dünyalarıyız.Merkürden selamlar.
Yanıtlar

Mavi_2000 Ençok da sevdiklerimiz canımızı yakıyor. Ama biz yine de susuyoruz. Çünkü onlar üzülmesin diye. Biz parçalanıyoruz, yaralanıyoruz...

_kelebeks_ Nerelerden döndük Nerelerden döndükte Kendimizden döndükte Bir ayrılıktan dönemedik Bir onun hatrı sayılır çizgilerinden dönemedik Hatrı sayılır çizgiler Benim hatrım ne kadar sayılırdı Ya da benim hatrım sayılır mıydı Hatrı sayılır bir çizgi olmak istedim Ne kadar sürecek daha bu Dayanabildiğim sınırı mı ölçüyor bilmiyorum Ama ben dayanabileceğim sınırı bilemem Bir gün pat diye dayanamadığım olur Bunu bilse devam eder miydi bilmiyorum

Hüzünlükiz:/ Güzel yazmışsın. Bence çok üzülme elbet bir gün senin karşına Doğru insan çıkacaktir sen hep buna inanarak yaşa